De lopende darm… een rare zin om een verhaal mee te beginnen. En toch doe ik dit vaak als ik de relatie wil uitleggen tussen hoe je voor je lichaam zorgt en de kans op blessures. Want dat is vaak het punt: een sporter raakt geblesseerd zonder direct aanleiding, weet niet waarom en kan daardoor niet voorkomen dat een blessure soms terugkeert of zelfs chronisch wordt. De oorzaak van een blessure ligt, zoals gezegd, vaak in de manier waarop een sporter voor zichzelf zorgt. En dan met name zorgt voor zijn of haar spijsverteringsstelsel waar het darmstelsel deel vanuit maakt. Wat is nu eigenlijk precies de oorzaak van dergelijke problemen?

Hiervoor moeten we een forse sprong terug in de tijd maken. In de eerste honderden miljoenen jaren van het bestaan van de aarde was er nog geen leven op aarde. Althans, niet op de manier waarop we het nu kennen in de vorm van het kleinste (1-celligen) tot het meeste uitgebreide en ingewikkelde (meercelligen). Meercellig wil overigens niet perse zeggen dat dit model het meest succesvolle product uit de planten- en dierenwereld is. Er zijn ontelbaar meer eencelligen dan dat er meercelligen zijn. Wellicht is dat een teken van superioriteit en niet dat wij als meercellig organisme allerlei machines kunnen bedenken en ontwerpen om hetzelfde te kunnen doen wat 1-celligen zonder hulp doen: eten en overleven.

Maar goed, het ging nu even om het begin van leven op aarde. Na allerlei experimenten van de natuur met levenloze materie in de vorm van moleculen ontstonden er op een gegeven moment 1-cellige organismen die als een levend wezen zoals wij dat kennen beschouwd mochten worden. Dit minuscuul kleine wezen deed EN doet alles zelf. Van bewegen tot eten enzovoort. Zonder echte hulp van anderen. Weer vele miljoenen jaren verder zijn 1-celligen gaan samenklonteren en hebben de taken verdeelt. De ene bewoog voort en de ander at. Het meercellige organisme was geboren. En zoals blijkt wanneer je om je heen kijkt is dit proces door- en doorgegaan. Kijk naar de reptielen, zoogdieren en andere meercellige dieren.

De basis van ons leven blijft echter op de keper beschouwt nog steeds de zoektocht naar voedsel en drinken om zo te zorgen dat je kunt overleven. Wat dat betreft is er dus niets verandert. We hebben tegenwoordig benen om naar ons voedsel te lopen, armen en handen om het te grijpen en onze hersenen om dit proces te sturen maar in grote lijnen willen we niets anders dan een 1-cellige: eten en drinken.

Zoals gezegd zijn er op een gegeven moment in de evolutie organismen ontstaan zoals we deze tegenwoordig kennen. De mens is hier een exemplaar van. De mens bezit een spijsverteringsstelsel waar ook het darmstelsel deel van uit maakt. Dit darmstelsel is, net als alle andere buik- en borstorganen, aan de wervelkolom bevestigd door middels van bindweefselstructuren. Er is dus een rechtstreekse mechanische verbinding tussen het darmstelsel en de wervelkolom. Wanneer iemand gedurende een langere periode ongezond voedsel eet en/of te weinig water drinkt is dit niet bevorderend voor het darmstelsel. 1 Van de gevolgen kan zijn overmatige luchtproductie in de darmen wat gevolgd kan worden door een slechte bewegelijkheid van het bindweefsel om het darm- stelsel. Omdat het stelsel aan de wervelkolom verbonden is betekent dit tijdens bewegen een verminderde mobiliteit van de wervelkolom. Met als gevolg bijvoorbeeld rugpijn of een blessure.

Het devies: gezond eten en goed water drinken!